Nadat ik Joseph vorig jaar met een brede lach uitzwaaide op het busstation in Bulawayo en hem na terugkomst in Nederland twee keer sprak aan de telefoon en zijn aanstekelijke lach zo'n 20 keer beluisterde op mijn voicemail ('Wanda, how are you?! It's me, Joseph! Hello?!' Hello?! Hahahaah!) ben ik het contact met hem verloren. De telefoon zal misschien zijn kwijt geraakt, gejat, verkocht of kapot gegaan. Ik weet het niet. Feit is dat wanneer ik het nummer bel er een vriendelijke doch eentonige dame mij in het Engels vertelt dat dit nummer geen inkomende gesprekken kan ontvangen. Heel lang was dat oke, maar een aantal weken geleden begon het toch weer te knagen. Waar is Joseph? Hoe gaat het met hem? Zou hij mij niet allang iets hebben laten horen als hij kon? Ik weet namelijk zeker dat hij dat zou doen. Tenzij de enveloppe met foto's van ons en mijn telefoonnummer erop ook kwijt is. Dat ene kleine koffertje met wat kleren, een radiootje en die enveloppe met foto's is zijn thuis. En wat als dat koffertje weg is? Ik ging malen. Ik droomde zelfs van hem en besloot hem weer te gaan zoeken...

Dit keer leidde mijn weg niet naar de grens tussen Zimbabwe en Zuid Afrika, maar naar Emmeloord! Provincie Flevoland! Dat was de weg die ik kon bewandelen om Joseph te vinden! Steffen, een vriend van ons zou in de kerstvakantie via Johannesburg naar Zimbabwe reizen en dus de grens overgaan waar 'mijn Joseph' zijn thuis heeft gemaakt achter een klein vervallen winkeltje in de buitenlucht en waar hij probeert wat centen te verdienen met het sjouwen van koffers en dozen.
Op de bank bij Steffen thuis liet ik via google Earth zien waar hij moest zoeken en zorgde ervoor dat hij een aantal duidelijk foto's had van Joseph en mij met welke hij het plaatsje rond kon gaan om naar hem te zoeken.
Zo gezegd zo gedaan. Steffen vertrok en ik kon alleen maar duimen en hopen dat hij Joseph zou zien. Of dat hij op z'n minst iets over hem te weten kon komen!
Ik wist dat hij dinsdag in Musina zou zijn, het plaatsje aan de grens bij Zimbabwe, en hield mijn telefoon gespannen in de gaten. Uiteindelijk dan die sms! 'Kun je me op dit nummer bellen?' Ik rende door het huis, wist niet of ik nu een telefoonkaart moest kopen of gewoon direct moest bellen. Ik besloot het laatste te doen, want het zou die centen toch wel waard zijn! Zou ik Steffen aan de telefoon krijgen of meteen Joseph?! Het was Steffen. Steffen, vertel!
Het hele stadje Musina heeft hij doorlopen en aan de straatkinderen daar een foto van mij en Joseph laten zien. Zij waren eerst wat huiverig, dachten dat hij van de politie was, maar vervolgens gaven ze aan Joseph te kennen en dat meisje ook weleens gezien te hebben...
Een straatvriendje van Joseph, Dixons, wist te vertellen dat Joseph is vertrokken naar een ander stadje zo'n 250 kilometer verderop om te onderzoeken of de straat hem daar meer te bieden heeft. Vooralsnog geen contact. Wel beloofde Dixons iets te laten weten zodra hij iets van Joseph zal vernemen. De eigenaar van het hostel waar Steffen verbleef, gaf aan dat Dixons bij hem langs kan komen als hij nieuws heeft en dat ik hem dan kan bellen.
Joseph moest eens weten! Zelfs vanuit ver Europa worden er mensen 'aan het werk gezet' om hem te vinden! Ik ben opgelucht dat ik enigszins een teken van leven heb kunnen vernemen en vind het jammer dat ik hem via deze weg niet heb kunnen laten weten dat ik nog altijd aan hem denk en mijn hart een sprongetje maakt als ik zijn schaterlach laat klinken in mijn hoofd. Mijn zoektocht houdt hier niet op. Dit is slechts een wegwijzer in de richting van waar ik moet zoeken...